تعزیه در طالقان
تعزیه، هنری آمیخته از نمایش و موسیقی است که در شکل نهایی و امروزیاش قدمتی ۳۰۰ ساله دارد و البته ریشههایش به چند هزاران سال پیش برمیگردد.
تاریخ پیدایش تعزیه به صورت دقیق پیدا نیست. برخی با باور به ایرانیبودن این نمایش آیینی، پاگیری آن را به ایران پیش از اسلام به پیشینهٔ سههزارسالهٔ سوگ سیاوش پهلوان داستانهای ملی ایران نسبت داده و این آیین را مایه و زمینهساز شکلگیری آن دانستهاندو برخی پژوهشگران نیز پیشینهٔ آن را به آیینهایی چون مصائب میترا و یادگار زریران بازمیگردانند و برخی پیدایش آن را متأثر از عناصر اساطیری میان رودان، آناطولی و مصر، و کسانی نیز مصائب مسیح و دیگر افسانههای تاریخی در فرهنگهای هند و اروپایی و سامی را در پیدایش آن کارساز دانستهاند. ولی به گمان بسیاری تعزیه ( جدا از شباهتهایش با عزاداریهای آیینی گذشته ) شکل تکاملیافتهتر و پیچیدهتر سوگواریهای سادهٔ شیعیان سدههای نخستین برای کشتهشدگان کربلا است.
با این که تعزیه به عنوان آیینی برای سوگواری واقعه جانسوز کربلا از دوره صفویه در جامعه رواج یافته در دوره کریمخان زند نخستین نسخههای مکتوب آن نوشته شده و در اواسط سلطنت قاجارها به اوج خود رسیده است.
در حال حاضر تعزیه به یک هنر جهانی تبدیل شده و گروههای تعزیه با حضور در کشورهای دیگر میتوانند با تماشاگران به خوبی ارتباط برقرار کنند.
نویسنده کتاب «گاهشماری در بالاطالقان» ، علی بالائی لنگرودی می گوید تعزیه ای با نام «عاشورا قدیم» در روز شهادت سیدالشهداء و مطابق با تقویم باستانی، هرساله در نخستین ماه تابستان در روستای مهران اطراف طالقان برگزار می شود.
